,Każdy może wybrać swoje życie z książek, które kocha najbardziej, ceni najbardziej…”

To słowa jednej z piosenek, umieszczonych na płycie mojego ulubionego duetu, jeśli chodzi o scenę muzyczną lat 80 -tych. Teksty, w większości Jacka Cygana i aranżacje Zbigniewa Górnego i Krzesimira Dębskiego. Do tego genialne wokale Grażyny Łobaszewskiej i Piotra Schulza – to musiał być wielki sukces! Mowa o płycie ,,Solo i w duecie” z 1984 r. Kilka informacji na temat tego przedsięwzięcia dostarcza nam okładka płyty.

,,Oto płyta, która zawiera piosenki jednego z najciekawszych polskich duetów wokalnych – Grażyny Łobaszewskiej
i Piotra Schulza. Duet ten nagrywa bardzo rzadko, równie rzadkie są indywidualne sesje nagraniowe
Łobaszewskiej i Schulza, dlatego na płycie znalazły się najbardziej interesujące piosenki z ostatnich kilku lat.”

ObrazekObrazek

Tekst, który stanowi tytuł tego posta pochodzi z piosenki ,,Przyszli o zmroku”. Dziś wiele osób kojarzy go głównie z Mietkiem Szcześniakiem, który swój pierwszy poważny krok postawił dzięki tej piosence i za interpretacje w 1985 r. otrzymał nagrodę im. Anny Jantar na Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. Jednak bardzo zależy mi by powrócić do korzeni i promować właśnie tę wersję.

Jedną z najbardziej znanych piosenek na płycie jest piosenka, którą zna większość ludzi. Chodzi mi o utwór ,,Czas nas uczy pogody” – z jednym z najpiękniejszych polskich tekstów. Zresztą sama wypowiedź Grażyny Łobaszewskiej na ten temat podkreśla jego wielką wartość.

,,Powstał bardzo piekny, mądry tekst. Szłam z nim przez całe moje życie estradowe i nadal idę”

Chciałbym powiedzieć jeszcze kilka słów o okładce. Jedna z najlepszym jakie widziałem. Bez zbędnych kolorów, z jasnym przekazem. Czarno-biała. Dwa ptaki, słowiki?, symbolizują dwa piekne głosy. Uzupełniają się, tworzą spójną całość – troszkę mi się kojarzy znak Ying Yang – symbol dwóch przeciwnych, ale uzupełniających się sił.

Czekam z niecierpliwością na reedycję na nośniku cyfrowym. Mam nadzieję, że znajdą się tam piosenki, które nie zostały zamieszczone na płycie, a mianowicie ,,Autostrada do nieba” czy ,,Nuda zjada nas” – które bardzo lubię i cenię. Szkoda, że czasopisma z lat 80 bardzo mało czasu uwagi poświęcały muzyce tego typu. Artykułów jak na lekarstwo albo wcale. Jednak myślę, że interpretacja, muzyka i teksty mówią same za siebie. Prawdziwa perełka. Polecam.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s